Wojownicze żółwie z Ameryki

To zdjęcie nie powstało w Wilanowie (wykonałam je na Jeziorku Kamionkowskim), ale równie dobrze mogło być wykonane na naszym parkowym starorzeczu. Kilka dni temu obserwowano u nas w ogrodzie właśnie takiego żółwia. Problem egzotycznych żółwi jest coraz większy. Na kolejnych jeziorkach w Warszawie, ale nie tylko, stwierdzana jest obecność osobników wypuszczanych przez niefrasobliwych hodowców. Małe żółwiki w sklepie wydają się być fajnym zwierzątkiem domowym, ale zanim kupimy coś do domu, warto zastanowić się, jak duże urośnie to zwierzę. Żółwie żyją długo i rosną okazale. Wyrastając z kolejnych akwariów, stają się kłopotem dla swoich właścicieli, a ci, widząc, że żółwie są w stanie zaaklimatyzować się do naszych warunków, wypuszczają je na wolność. Nie każdy żółw przeżyje, w naturze czekają je różne niebezpieczeństwa. Na przykład to zdjęcie martwego osobnika wykonałam na Kępie Potockiej w Warszawie.

Te, które przeżyją, stają się problemem jako drapieżniki dla innych gatunków zwierząt, a także jako konkurencja dla naszego rodzimego gatunku żółwia błotnego (Emys orbicularis). Toteż przy nadarzającej się okazji pragnę przypomnieć, iż wypuszczanie do środowiska gatunków egzotycznych jest nie tylko skrajnie nieodpowiedzialne, ale też niezgodne z prawem:

 

Ustawa o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r.  Dz. U. 2004 nr 92 poz. 880 art. 131.

Kto:

9) wprowadza do środowiska przyrodniczego lub przemieszcza w tym środowisku rośliny, zwierzęta lub grzyby gatunków obcych,

10) bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom sprowadza do kraju, przetrzymuje, prowadzi hodowlę, rozmnaża lub sprzedaje na terenie kraju rośliny, zwierzęta lub grzyby gatunków obcych, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zagrozić rodzimym gatunkom lub siedliskom przyrodniczym,

 

– podlega karze aresztu albo grzywny.

 

Gatunki te zostały określone przez ministra środowiska na drodze Rozporządzenia z dnia 9 września 2011 w sprawie listy roślin i zwierząt gatunków obcych, które w przypadku uwolnienia do środowiska przyrodniczego mogą zaszkodzić gatunkom rodzimym lub siedliskom przyrodniczym (Dz. U. 2011 nr 210 poz. 1260). Na tej liście znajdą Państwo również żółwie ozdobne.

 

Inwazje biologiczne stanowią obecnie w skali globalnej jedno z głównych zagrożeń dla różnorodności biologicznej, ustępując jedynie utracie siedlisk. Negatywne skutki mają wymiar ekologiczny, ekonomiczny i społeczny. Zagrożenie, jakie niesie ze sobą wprowadzanie obcych gatunków do środowiska, to np.:

– szkody środowiskowe, zdrowotne, ekonomiczne,

– wpływ na bioróżnorodność: wzrost (nowe gatunki), spadek (wypieranie rodzimych gatunków), zmiany w proporcjach składu gatunkowego rodzimych zoo- i fitocenoz),

– hybrydyzacja z rodzimymi gatunkami i utrata różnorodności genetycznej, np. kot domowy i żbik,

– wpływ na ekonomię – racicznica zmienna w jeziorach Ameryki Północnej i Europy powoduje straty, porastając urządzenia elektrowni wodnych. Piżmak i nutria, wprowadzone do Europy w ostatnim stuleciu na futra, poprzez niszczenie brzegów rzek mogą powodować wzrost ryzyka powodzi,

– obce gatunki mogą przenosić niebezpieczne dla zdrowia ludzi i zwierząt choroby, np. szczur wędrowny; raki amerykańskie.

 

Warto pamiętać również, iż rodzime dla nas gatunki mogą stać się inwazyjne w innych częściach świata. Wydana przez IUCN lista 100 najgroźniejszych gatunków inwazyjnych zawiera między innymi:

  • 3 mikroorganizmy, 5 gatunków grzybów, 4 gatunki roślin wodnych, 32 gatunki roślin lądowych
  • 9 bezkręgowców wodnych, 17 bezkręgowców lądowych, 3 płazów, 8 ryb, 3 ptaków, 2 gadów, 14 ssaków.

Przyjrzymy się chociażby liście ssaków:

– lis workowaty (Trichosurus vulpecula),

– kot (Felis catus),

– koza (Capra hircus),

– wiewiórka szara (Sciurus carolinensis),

– makak jawajski (Macaca fascicularis),

– mysz domowa (Mus musculus),

– nutria (Myocastor coypus),

– świnia (Sus scrofa),

– królik (Oryctolagus cuniculus),

– jeleń szlachetny (Cervus elaphus),

– lis (Vulpes vulpes),

– szczur śniady (Rattus rattus),

– mangusta złocista (Herpestes javanicus),

– gronostaj (Mustela erminea).

 

Niektóre nazwy gatunkowe brzmią bardzo znajomo, prawda?

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s